postparalax

Orhan Cem Çetin, fotoğrafçı vs.

Teşekkürler abi. // Thanks brother.

leave a comment »

Babamın Paris’ten getirdiği, bateri çalan bir kurgulu gorilim vardı. Bayılıyordum ona. Kurulunca gerçekten canlandığına inanıyordum. Tek amacı beni eğlendirmek olan, minik, zararsız, sevimli bir arkadaş.

Abim ise yeşil renkli lastik bir timsahla yetinmek zorunda kalmıştı. Herhalde bu düşkırıklığının etkisiyle bir sabah gorilimi gözlerimin önünde parçaladı.

Yok yere.

O dehşet verici anı asla unutamayacağım. Gorilimin yumuşacık kadife derisi yırtıldığında içinden iğrenç bir toz ve yağ karışımı ile kaplanmış paslı yaylar, dişliler, mafsallar görünmüştü.

O an tiksindim gorilimden.

Teşekkürler abi.

 

I had this clockwork gorilla who played a tiny set of drums. My father had brought it to me from a business trip.

I simply loved it. I truly believed that it came to life when it started moving. It was my best companion, my exchange for sleep.

My brother on the other hand had to settle for a small green rubber alligator.

Probably because of his frustration, he decided to torture me and vandalised my gorilla in front of my eyes.

I will never forget that horrifying moment when the poor creature’s smooth velvet chest was ripped open and I could see the gears and wheels and levers and springs covered with a disgusting mixture of grease and dust.

I puked on the spot. My affair with the gorilla was immediately over.

Thanks brother.

Alıntı:
TutKeep / OCÇ / 2008

Written by Orhan Cem Çetin

01 Eylül 2014 02:06

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: